แรงงานต่างด้าว : ชาวนากับงูเห่า

วันนี้มีเรื่องเล่าแรงงานต่างด้าวอีกแล้วครับท่าน…!!

จำได้ว่าเมื่อกลางปีที่แล้วเคยพูดถึงเรื่องนี้ไปครั้งหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นว่ากันถึงแค้มป์งานเล็กๆแถวในเมือง เป็นไซต์งานก่อสร้างที่พักอาศัยที่ใช้คนงานไม่มากนัก และมีเรื่องราวที่น่าชื่นชม เพราะมีการจัดการควบคุมที่ดี หรือได้คนงานดีๆมาก็ไม่รู้ได้ แคมป์งานที่ว่าไม่เคยมีปัญหาทั้งด้านการเข้าเมืองตามกฎหมาย หรือปัญหาเกี่ยวกับความเป็นอยู่ที่เกี่ยวข้องกับชุมชนในบริเวณนั้น

เมื่อเจอกลุ่มคนที่อยู่อย่างมีระเบียบวินัย ก็อดจะชมเชยกันไม่ได้

ผิดกับเรื่องที่จะกล่าวในวันนี้ซึ่งต้องย้ำว่า“อย่างสิ้นเชิง”กันเลยทีเดียว ประการสำคัญอาจเป็นเพราะจำนวนแรงงานของที่นี่มากเกือบพันคนเลยทีเดียว !!

เป็นไซต์งานคอนกรีตใหญ่แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่บนถนนสายไปตำบลดอนศิลา ของอำเภอเวียงชัย โรงงานแห่งนี้จะสร้างมาตั้งแต่เมื่อไหร่? เป็นของใคร? ก็เป็นเรื่องของเขา ไม่อยู่ในประเด็นที่จะต้องพูดถึงในวันนี้ หากแต่เป็นเรื่องของคนงานส่วนหนึ่งของที่นั่นไปสร้างปัญหาในชุมชนนอกเวลางานต่างหาก

ด้วยจำนวนแรงงานที่มากดังกล่าว เรื่องก็เลยมากตาม ที่อยู่เขาจัดไว้ให้ในบริเวณโรงงานก็ดีอยู่แล้ว ไม่อยู่ตามที่นายจ้างจัดให้ พากันไปเช่าบ้านอยู่กันเอง โดยชุมชนที่อยู่ใกล้โรงงานที่สุดคือ“บ้านช่องลม” ชาวบ้านที่มีห้องว่าง หรือบ้านว่าง ก็ให้คนงานเหล่านี้เช่าอยู่ และคนงานก็พอใจและสุขสบายกว่าที่พักอาศัยในโรงงานที่เขาจัดไว้ให้

เรียกว่ามีอิสระมากกว่า เจ้าของบ้านเช่าก็มีรายได้ ดูจะสมประสงค์ทั้งสองฝ่าย

แต่ในความเป็นจริงไม่อย่างนั้น !! แรงงานต่างด้าวกลุ่มนี้ได้ใช้ความมีอิสระไปสร้างความอิดหนาระอาใจกับชุมชนไม่เว้นแต่ละวัน นานวันก็ยิ่งหนักข้อขึ้น

เป็นต้นว่า…ทรัพยากรในหมู่บ้านไม่ว่าของใคร กล้วย อ้อย ลิ้นจี่ ลำไย มะม่วง ฯลฯ เผลอเมื่อไหร่เป็นถูกวิสาสะ เก็บ-เด็ด-ตัด เอาไปกินกันหน้าตาเฉย ยิ่งเป็นพืชผักสวนครัวที่ปลูกไว้ริมรั้ว หน้าบ้านหรือหลังบ้านเป็นอันถูกเก็บถูกขโมยอย่างไม่เกรงกลัวคนปลูก คนงานเหล่านี้มีวันหยุดหรือนัดหยุดกันเองก็ออกล่าหาของกินทุกอย่างในเขตป่าชุมชนของหมู่บ้าน หรือสวนชาวบ้านที่ไกลหูไกลตา

เจอผึ้งก็ตีผึ้ง เจอต่อก็เผารังกินลูกต่อ หน่อไม้เกลี้ยงไม่เหลือให้ชาวบ้านได้อาศัย โดยเฉพาะกลางคืนคนพวกนี้ก็ออกล่าสัตว์เล็กสัตว์น้อย มันเอาทุกอย่างที่กินได้ ไอ้พวกที่เช่าบ้านออกหากินยังไม่พอยังชวนพวกที่พักในโรงงานมาร่วมหากินด้วย ก็นึกภาพเอาเถอะว่าด้วยจำนวนคนงานมากขนาดนั้น แค่มันออกปฏิบัติการณ์สักร้อยคน ก็ไม่เหลืออะไรให้คนในหมู่บ้านได้หากินอีกแล้ว

ความมีอิสระจนเกินขอบเขตของคนพวกนี้ ยังมีหลายคนที่ขยับฐานะมีรถเครื่องของตัวเอง มันก็แว้นรถกันลั่นหมู่บ้านแบบไม่เกรงใจใคร เพราะกฎระเบียบต่างๆมันไม่รู้และไม่สนใจจะรู้

การตั้งวงกินเหล้าในบ้าน ริมทุ่งนา กินแล้วแหกปากร้องเพลง เคาะหม้อตีกาละมัง ชนิดคนบ้านข้างเคียงไม่ต้องหลับต้องนอน

มาพีคสุดขึ้นอีกขั้นก็เมื่อเดือนที่แล้ว…ก่อเหตุข่มขืนสาวในหมู่บ้าน ยังล่าตัวมันไม่ได้จนวันนี้ !!!

ปัญหามันน่าจะเลยจุดสุกงอม ในที่สุดคณะกรรมการหมู่บ้าน โดยการนำของคนเอาการเอางานอย่างพ่อหลวงบ้านช่องลม ก็ออกโรงมีมาตรการตั้งแต่เบาไปหาหนัก หนามยอกเอาหนามบ่ง เริ่มกันที่การเจรจากับโรงงานก่อน ว่าจะต้องควบคุมแรงงานแหกคอกเหล่านี้ให้เข้มข้นขึ้น โดยต่อไปนี้ทางโรงงานจะล้มรั้วบริเวณทั้งหมด ห้ามออกนอกเขตเกิน 3 ทุ่ม, พร้อมกันนั้นทางบ้านเช่าก็ต้องขยับ ต้องงมีเอกสารของผู้เช่ามาเก็บไว้ที่บ้านพ่อหลวง ถ้าเช่า 5 คนก็ต้องมีเอกสารประจำตัวครบทั้ง 5 คน หากกรรมการหมู่บ้านออกตรวจพบเกิน 1 คนเจ้าของบ้านต้องถูกปรับ 5 พันบาทต่อคน หรือออกจากบ้านเช่าได้ไม่เกิน 3 ทุ่มเจอจับปรับ 500 บาทต่อคน, ถ้าแรงงานผู้เช่าทำผิดกฏหมู่บ้านเจ้าของบ้านต้องร่วมรับผิดชอบถูกปรับด้วย

“กรรมการหมู่บ้านจะมีอำนาจจัดการจับกุม หากพบแรงงานพวกนี้ลักขโมยของชาวบ้าน ไม่ว่าพืชผลทางการเกษตร ขโมยปลาในบ่อ หรือเมาแล้วหาเรื่องวิวาทกับชาวบ้าน หรือก่อเรื่องที่ไม่สมควรเราก็จะจัดการอย่างเด็ดขาด ” กรรมการหมู่บ้านรายหนึ่งกล่าว

ทางด้านโรงงานก็เอาจริงด้วยการจะเอาคนก่อเรื่องในหมู่บ้านกลับเข้าไปอยู่ในโรงงาน อยู่ไม่ได้ก็จะย้ายไปที่อื่น หรือส่งกลับประเทศไปเลย

เจ้าของบ้านอย่างเราใจดีกันมามากพอแล้ว ให้ที่อยู่มีกินมีใช้มีงานเลี้ยงครอบครัว ถ้ามันตอบแทนเราด้วยความชั่วร้าย ก็เลิกเป็นชาวนาเลี้ยงงูเห่ากันได้แล้วครับ !!!