เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ชายแดนไทย-กัมพูชาเวลานี้ และในครั้งที่ผ่านมา แม้จะยังไม่ถูกยกเป็น“สงคราม”ระหว่างประเทศ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารูปแบบที่ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกต่อกันนั้น ผลพวงได้ตกทอดและสร้างบาดแผลให้มนุษยชาติในพื้นที่นั้นต้องจดจำไปชั่วลูกชั่วหลาน
ไทยนี้รักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาด เอกราชจะไม่ให้ใครข่มขี่…
ประเทศไทยภูมิใจกับความเป็นประเทศเอกราช ไม่เคยตกเป็นเมืองขึ้นใครมาแต่ไหนแต่ไร ที่สำคัญเราภูมิใจกับความเป็นพลเมืองที่รักสงบ อีกทั้งมีจิตใจที่เอื้อเฟื้อต่อเพื่อนมนุษย์ แม้จะเป็นคนในประเทศข้างบ้าน หรือที่ไหนๆก็ตามหากมีความเดือดร้อน ความช่วยเหลือจากประเทศเล็กๆอย่างเราจะส่งไปถึงทุกครั้ง ที่สามารถไปได้
ประเทศข้างบ้านเดือดร้อนจากภัยสงคราม ก็เปิดพื้นที่ให้พักพิง ป้อนข้าวป้อนน้ำจนรอดตาย…จำไม่ได้หรือ??
ดังที่ทราบกันตอนนี้ว่าบางประเทศได้แสดงความ“ไม่ลืมบุญคุณ”ออกมาให้เห็น ส่วนที่มีประเทศไม่รู้คุณข้าวแดงแกงร้อน และยังแสดงความเนรคุณ ก็เตือนสติและสั่งสอนให้เป็นบทเรียนกันไปตามธรรมเนียม
มันจะจบลงยังไง? และสิ้นสุดเมื่อไหร่? ก็ต้องใช้เวลาและความสำนึก-ตัดสิน !!
……….
แต่ข้อเขียนวันนี้เราจะข้ามเรื่องกับประเทศข้างบ้านไปก่อน ปล่อยให้ข่าวในแต่ละชั่วโมง ในแต่ละวัน เป็นอาหารที่เราๆท่านๆได้เสพจนจุกอกกันไปก่อน
และจะมาว่ากันถึง“อดีตของสงคราม”ที่กลายมาเป็นประโยชน์ทางการท่องเที่ยว !!
อย่าเข้าใจผิดว่า…เห็นสงครามมีประโยชน์ ?? หาใช่ไม่
เพราะหาประโยชน์จากสงครามได้ยากยิ่ง เพียงแต่หลังสงครามผ่านพ้นไประยะหนึ่ง และเขาได้จัดระเบียบความเป็นอยู่ลงตัวเรียบร้อยไปแล้ว ผู้คนจากอีกฟากหนึ่งของพื้นที่สงคราม ต่างกระหายจะไปยังพื้นที่นั้นๆ เพื่อไปดูซากโหดร้ายที่หลงเหลือ เพื่อไปศึกษาประวัติศาสตร์มนุษยชาติ ซึ่งช่วงชีวิตหนึ่งเขาได้รับพิษภัยความโหดร้ายแสนสาหัสกันอย่างไร? และมันได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่จะบอกเรื่องราวให้คนรุ่นหลังได้รับรู้ และตอกย้ำว่า เราต้องไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก
ปรมาณู : เมืองฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
เป็นความโหดร้ายครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดของสงครามโลกครั้งที่ 2 คือทิ้งระเบิดปรมาณูใส่เมืองฮิโรชิมะ และเมืองนางาซากิของญี่ปุ่นโดยกองทัพสหรัฐฯ เหตุการณ์นี้สร้างความหวาดกลัว และเป็นสงครามที่ทำร้ายสภาพจิตใจของมนุษยชาติมากที่สุด โดยสถานที่แห่งนี้ได้กลายเป็นที่ฝังอัฐิของผู้เสียชีวิตจากระเบิดปรมาณู จำนวนมากกว่า 70,000 คน นอกจากนี้เหตุการณ์นี้ยังทิ้งความเสียหายระยะยาวไว้อีกด้วย เช่นสารพิษจากระเบิดยังคงหลงเหลืออยู่ในดินและน้ำในพื้นที่ อีกทั้งผู้คนรุ่นหลังที่อยู่ในพื้นที่ถูกระเบิดถล่ม ก็ได้รับความเดือดร้อนจากสารพิษซึ่งส่งผลต่อสุขภาพระยะยาว
มีผู้ไปเยือนประมาณ 1.7 ล้านคนต่อปี
………..
ทางรถไฟสายมรณะ : กาญจนบุรี ประเทศไทย
ประเทศไทยเราก็มีมรดกของสงครามโลกครั้งที่ 2 หลงเหลืออยู่ด้วยเช่นกัน โดยเส้นทางรถไฟสายมรณะถูกสร้างขึ้นโดยกองทัพญี่ปุ่น ที่เกณฑ์แรงงานจากเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตร และกรรมกรชาวเอเซียในพื้นที่ ทางรถไฟสายนี้สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นเส้นทางคมนาคม ขนส่งอาวุธและเสบียงจากไทยสู่พม่า สถานที่แห่งนี้ถูกทิ้งไว้เป็นร่องรอยที่แสดงให้เห็นถึงความทุกข์ทรมาน และความโหดร้ายที่เหล่าเชลยศึกจากหลายเชื้อชาติทั่วโลกต้องประสบ และล้มตายจากผลของสงคราม
มีผู้ไปเยือนประมาณ 90,000-100,000 คนต่อปี
……….
ทุ่งสังหารเจิงเอก : เมืองพนมเปญ ประเทศกัมพูชา
ในยุคที่เขมรแดงปกครองกัมพูชาด้วยอุดมการณ์ปฏิวัติแบบเบ็ดเสร็จ สิ่งที่เขมรแดงทำคือการกวาดต้อนผู้คนจากเมืองใหญ่อย่างพนมเปญ แล้วบังคับให้ทำเกษตรหรือใช้แรงงานในชนบท เพื่อกำจัดศัตรูทางชนชั้น พื้นที่ของทุ่งสังหารเจิงเอกจึงถูกใช้เป็นลานสังหารประชาชนที่ถูกจัดว่ามีชนชั้นทางสังคมสูง ไม่ว่าจะเป็นทหาร ข้าราชการ เชื้อพระวงศ์ ผู้มีการศึกษา และอื่นๆ แม้ว่าในปัจจุบันพื้นที่แห่งนี้จะดูร่มรื่นสบายตา แต่บริเวณรอบๆก็ได้มีการจัดแสดงกระดูก ศีรษะ ของผู้เสียชีวิต ตลอดจนภาพบรรยากาศอันโหดร้ายของเหตุการณ์ในอดีต
มีผู้ไปเยือนประมาณ 700-800 คนต่อวัน
ครับ !! สถานที่ท่องเที่ยวอันเป็นประวัติศาสตร์หลังสงคราม ยังมีอีกหลายแห่ง ไม่ว่าในยุโรปหรือเอเซีย มันจะเป็นประโยชน์สูงสุดเมื่อนักท่องเที่ยวเปิดใจใช้สถานที่ดังกล่าวเป็นแหล่งเรียนรู้ และใช้บทเรียนทางประวัติศาสตร์นี้ช่วยให้เข้าใจผลกระทบจากความขัดแย้ง เพื่อไม่ให้เหตุการณ์เลวร้ายในอดีตเกิดขึ้นซ้ำรอยอีก
และที่ตูมตามกันอยู่ในช่วงที่ผ่านมา ก็เชื่อเหลือเกินว่าหลังเหตุการณ์ร้ายผ่านพ้นไปแล้ว และรัฐได้จัดระเบียบเขตแดน-ความมั่นคง ฟื้นฟูเส้นทางเสร็จสรรพ เหล่าบรรดาปราสาท เนินสู้รบต่างๆ จักได้รับความสนใจจากนักท่องเที่ยวอย่างแน่นอน !!
