มุ่งสู่น่าน 2 วันก่อนที่จะมีคำสั่งให้ไปทำหน้าที่ ผอ.โฮงบาลน่าน ขณะที่ผมอยู่สนามบินสุวรรณภูมิกำลังรอเครื่องกลับชร. นพ.ณรงค์ ปลัดกระทรวงสธ.โทรฯบอกว่าจะให้ไปเป็นผอ.น่าน โอเคมั้ย ผมตอบว่าถ้าท่านให้ผมไปผมก็ไป ปลัดบอกถามก่อนว่าอยากไปหรือเปล่าผมจึงตอบว่าโอเค อีกสองวันคำสั่งก็ออก ผมมีเวลาเตรียมตัวไม่นานเพื่อเดินทางไปน่านเนื่องจากปลัดฯต้องการให้ไปเร็วที่สุด ผอ.สุทัศน์ ผอ.รพ.เชียงรายฯเตรียมความพร้อมและปรึกษาเรื่องวันที่พร้อมเดินทางเป็นวันที่สะดวกที่สุดและให้ไปร่วมประชุมประจำเดือนของจังหวัดน่านในวันรุ่งขึ้นด้วย เพื่อเป็นการเปิดตัวให้ส่วนราชการได้รู้จัก
ผมเป็นคนถือเอาฤกษ์สะดวกเป็นหลักเพราะเชื่อว่าเป็นฤกษ์ดีที่สุดของเราคือเราพร้อม
ผู้บริหารรุ่นพี่ๆหลายท่านบอกว่าการเป็นผอ.รพ.น่านเป็นงานที่ท้าทายมากเพราะน่านไม่เคยมีผอ.จากรพ.อื่นมาก่อน (นานถึง 50ปี) แต่ผมรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเนื่องจากเคยมาฝึกงานนาน 3 สัปดาห์ขณะเป็น
นศพ.ปี 5 ยังมีความประทับใจชาวรพ.น่านโดยเฉพาะ อ.นพ.บุญยงค์ วงค์รักมิตร และบรรยากาศการทำงานของแพทย์ทั้งจังหวัดแบบพี่ๆน้องๆ อีกทั้งมีจนท.รพ.น่านหลายคนรวมทั้งนพ.นิวัตชัยผอ.รพ.น่านต่างแสดงความจำนงค์อยากให้ผมไปเป็นผอ.โฮงบาลน่าน
มีอยู่ครั้งหนึ่งให้น้องพยาบาล รพ.น่าน ที่ไปประชุมเชียงรายเอาเค้กที่อร่อยที่สุดของน่านไปติดสินบน ขอให้เลือกไป รพ.น่าน รวมถึงให้น้องแก้วพยาบาลโอพีดีเด็กที่ขึ้นเวทีบรรยายในมหกรรมคุณภาพ (HA) ที่เมืองทองธานีพร้อมกับผมในหัวข้อ “ผู้ป่วย….ครูผู้ยิ่งใหญ่” ประกาศบนเวทีว่าต้องการอาจารย์หมอพิษณุไปเป็น ผอ.รพ.น่าน ผมจึงบอกว่าให้ช่วยกันส่งเสียงดังๆให้ปลัดฯได้ยิน ผมจึงรู้เลยว่าไปรพ.น่าน ยังไงๆก็ไม่เหงาแน่เพราะมีเพื่อนตั้งแต่ยังไม่ได้ไปรับตำแหน่ง
ผมต้องขอขอบคุณ นพ.นิวัตชัย ผอ.คนก่อนและจนท.ทุกท่านที่ได้จัดพิธีต้อนรับอย่างอบอุ่นและเรียบง่าย มีจนท.ทุกระดับมายืนเข้าแถวต้อนรับพร้อมกับมอบดอกกุหลาบสีแดงตลอดเส้นทาง มีการมอบบัตรประจำตัวผอ.รพ.น่านโดย นพ.ปิยะพงษ์ รอง ผอ.ฝ่ายการแพทย์ซึ่งเป็นคีย์การ์ดเพื่อใช้ผ่านเข้าออกห้องพักแพทย์ด้วย
ผมเริ่มต้นด้วยการไปสักการะซุ้มพระและศาลพระภูมิในรพ. ตลอดจนเสาหลักเมืองจังหวัดน่านและวัดสำคัญๆเข้าพบเจ้าคณะจังหวัดตลอดจนพระเถรผู้ใหญ่และผวจ.พร้อมรองฯ โดยเฉพาะรองฯอดิศรคุ้นเคยกันตั้งแต่ชร.
ผมได้กราบฝากเนื้อฝากตัวกับ อ.นพ.บุญยงค์อดีต ผอ.รพ.น่าน ซึ่งในวันนั้นผมรู้สึกได้เลยว่าเหมือนได้กลับมาบ้านเพราะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความมีเมตตาของอาจารย์
ในวันนั้นมี ผอ.รพ.ทั้งหมด 7 คน (อ.นพ.บุญยงค์ อ.นพ.คณิต อ.นพ.นิวัตชัย อดีตผอ.รพ.น่าน นพ.ประเสริฐ อดีตผอ.รพ.พุทธชินราช อ.นพ.สมบูรณ์ศักดิ์ อดีตผอ.รพ.เชียงรายฯ ผอ.สุทัศน์ ผอ.รพ.เชียงรายฯและผอ.ป้ายแดงพิษณุ)
สำหรับงานเลี้ยงต้อนรับช่วงกลางคืนจัดที่ รร.เทวราช ผมประทับใจมากที่มีผู้ร่วมงานมากมายทั้งจนท.รพ.น่านและรพ.ชุมชน รวมถึงทีมรพ.เชียงรายที่มาส่งจากชร.2รถบัสและทีมเจ้าบ้านน่าน งานคืนนั้นมี ผอ.รพ.อยู่ถึง 6 คน ขาดแต่ผอ.สุทัศน์ที่ต้องขึ้นเครื่องไป กทม.
อ.นพ.บุญยงค์ กล่าวต้อนรับผอ.รพ.น่านคนใหม่และถามผมบนเวทีในงานเลี้ยงว่า ผมมีนโยบายอะไรจะมาทำงานที่รพ.น่าน ผมได้บอกกับทุกคนในคืนนั้นว่านโยบายผมมี 2 ข้อ
ข้อหนึ่ง ผมจะรักษาวัฒนธรรมสิ่งที่ดีงามของรพ.น่าน ซึ่งถือว่าเป็นต้นแบบของคุณธรรมจริยธรรมให้ยังคงอยู่ตลอดไป
ข้อสอง ผมจะต่อยอดสิ่งที่ดีงามให้สมบูรณ์และนำไปขยายผลสู่รพ.อื่นๆให้เป็นเหมือนกับรพ.น่านในการดูแลผู้ป่วยด้วยหัวใจ จนท.ทุกคนมีคุณธรรม จริยธรรม
งานวันนั้นได้แสดงให้เห็นถึงความร่วมมือร่วมใจความสมานสามัคคีของ จนท.ที่จัดการแสดงต่างๆ ที่สำคัญคือในงานเป็นเขตปลอดเหล้า งานเลี้ยงคืนนั้นเป็นเขตปลอดเหล้า 100% ทำให้ทีมที่มาส่งจาก ชร.ต้องแบกเหล้ากลับไปด้วย
งานเลิกสี่ทุ่มตรง ทุกคนเฮฮามีความสุขอย่างเห็นได้ชัด ผมได้ทราบว่า รพ.น่าน เป็นเช่นนี้ทุกงานไม่ว่าจะจัดงานอะไรก็ตามทั้งของสสจ. หรือ รพ.อื่น รวมถึงส่วนราชการอื่นๆด้วย งานจะเลิกไม่เกินสี่ทุ่ม และไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แสดงถึงความเป็นเมืองวัฒนธรรมที่ดีจริง
รพชร.ชาวเชียงรายนิยมเรียกว่า “โฮงยาไทย” เพราะมีโฮงยาโอเวอร์บุ๊คที่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า “โฮงยาฝรั่ง”
เมื่อมาอยู่ รพ.น่าน ผมมักเรียก “โฮงยาน่าน” แต่จนท.หลายคนบอกว่าชาวน่านเรียก “โฮงบาลน่าน” ผมจึงนิยมใช้คำนี้มากกว่า รพ.น่าน เพราะดูขลังดี
ผมเริ่มงานด้วยการเดินสำรวจ รพ.ทุกวันวันละหลายครั้ง พยายามเดินเข้าหาทุกหน่วยงานทั้งฝ่ายบริหาร ฝ่ายสนับสนุนและฝ่ายบริการเพื่อได้เห็นมุมมองต่างๆบางครั้งเพื่อการปรับปรุงแก้ไข บางครั้งเพื่อการพัฒนา ที่สำคัญคือได้พบผู้คนทั้งคนไข้ ญาติและจนท.ทุกระดับ ผมพยายามบอกจนท.ทุกคนว่า “ให้เริ่มต้นวันด้วยรอยยิ้มเสมอ รอยยิ้มของเราจะทำให้คนไข้หายเร็วขึ้นและมีความสุข” การได้พูดคุยด้วยตนเองจะได้รับรู้ข้อมูลโดยตรงจากคนไข้และจนท.โดยเฉพาะระดับล่าง เราจะได้ทราบปัญหาทันที บางครั้งฝ่ายบริหารยังไม่ทราบเลย ดังนั้นผู้บริหารจึงควรบริหารด้วยการเดิน (Management by walking around) อ.นพ.บุญยงค์ได้เล่าให้ผมฟังว่าท่านใช้วิธีนี้บริหารงานมาโดยตลอด ผมขอให้หัวหน้าฝ่ายบริหารทุกคนเดินทุกเช้าเพื่อรับรู้ปัญหาต่างๆก่อนที่จะนั่งประจำในห้องทำงาน
ผมขอให้จนท.ทุกคนช่วยกันทำให้โฮงบาลน่านเป็นเหมือน”บ้านหลังใหญ่ของคนน่านในยามเจ็บป่วย”ทุกคนจึงต้องให้การดูแลเหมือนญาติมิตร น่านมีรพ.ขนาดใหญ่แห่งเดียว ไม่มีรพ.เอกชน ผมบอกว่าไม่ใช่ว่า “คนน่านไม่มีที่ไปจึงต้องมาที่เรา แต่ต้องทำให้คนน่านทุกคนรู้สึกอยากมารักษาที่โฮงบาลน่านแม้จะเจ็บป่วยอยู่ที่ใด”
“ขอบคุณที่เป็นคนดี”
